ИСТИҚЛОЛИЯТ- МАКТАБИ БУЗУРГИ ХУДШИНОСӢ ВА МАСЪУЛИЯТИ МИЛЛӢ

«Истиқлолияти давлатӣ барои миллати тоҷик муқаддастарин арзиши миллӣ ва дастоварди бузурги таърихӣ мебошад. Мо бояд ин неъмати бебаҳоро ҳамчун гавҳараки чашм ҳифз намоем ва барои таҳкими пояҳои давлатдории миллӣ пайваста талош варзем»

Эмомалӣ Раҳмон

Истиқлолият мафҳумест, ки дар худ орзуи чандин насли миллат, эҳёи давлатдорӣ, ҳифзи ҳувияти миллӣ ва ҳуқуқи муайян намудани роҳи ояндаро таҷассум мекунад. Барои миллати тоҷик, ки дорои таърихи чандинҳазорсола, фарҳанги ғанӣ ва тамаддуни бузург аст, соҳибистиқлолӣ имконияти воқеии эҳёи давлатдории миллӣ ва шиносонидани чеҳраи Тоҷикистонро ба ҷаҳониён фароҳам овард.

Давлат вақте неруманд мегардад, ки шаҳрвандонаш ба тақдири он бетараф набошанд. Аз ҳамин нуқтаи назар, истиқлолият пеш аз ҳама мактаби масъулиятшиносӣ мебошад.

Таҷрибаи солҳои аввали соҳибистиқлолӣ ба мардуми Тоҷикистон як ҳақиқати муҳимро омӯзонд: давлатдорӣ бе суботи сиёсӣ, ҳамдигарфаҳмӣ ва эҳтироми манфиатҳои умумимиллӣ пойдор буда наметавонад. Тоҷикистон дар он солҳои душвор ба имтиҳони сахти таърихӣ рӯ ба рӯ шуд. Ҷомеа ба оромӣ ва роҳе ниёз дошт, ки мардумро аз парокандагӣ ба сӯи ҳамдилӣ раҳнамун созад.

Дар чунин вазъият масъалаи расидан ба сулҳу ваҳдати миллӣ ба масъалаи тақдирсоз табдил ёфт.

Ҷомеае, ки дар он эҳтиром, таҳаммулпазирӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ ҳукмфармост, метавонад мушкилоти худро бо роҳи осоишта ҳал намояд.

Истиқлолият инчунин ба инсон эҳсоси соҳиби Ватан буданро мебахшад. Вақте давлат соҳибистиқлол аст, шаҳрванд дарк мекунад, ки ободии кишвар ба фаъолияти худи ӯ низ вобаста мебошад. Муаллим бо таълими босифат, табиб бо хизмати софдилона, деҳқон бо меҳнати худ, муҳандис бо дониш ва корманди давлатӣ бо иҷрои масъулиятноки вазифааш метавонанд дар ободии мамлакат саҳм гузоранд.

Имрӯз давлат бояд на танҳо соҳибихтиёрии сиёсӣ, балки иқтидори иқтисодӣ, неруи илмӣ, технологияҳои муосир ва захираҳои кадрии босалоҳият дошта бошад. Аз ҳамин ҷост, ки рушди маориф, илм, технология ва омодасозии мутахассисони ҷавобгӯ ба талаботи замон аҳамияти стратегӣ пайдо мекунад.

Ҷомеаи муосир ба шахсони донишманд, ташаббускор ва масъулиятшинос ниёз дорад. Агар насли ҷавон соҳиби дониш ва касби хуб бошад, вай метавонад барои рушди истеҳсолот, иқтисоди рақамӣ, соҳибкорӣ, илм ва дигар соҳаҳо саҳми назаррас гузорад. Бинобар ин, сармоягузорӣ ба дониш ва маърифати инсон дар асл сармоягузорӣ ба ояндаи истиқлолият мебошад.

Ҷанбаи дигари муҳими истиқлолият ҳифзи хотираи таърихӣ аст. Миллате, ки гузаштаашро намедонад, арзиши имрӯзи худро низ пурра дарк карда наметавонад. Таърихи давлатдории тоҷикон, осори бузургони адабиву илмӣ, забон ва фарҳанги миллӣ бояд барои насли нав ҳамчун сарчашмаи худшиносӣ хизмат кунанд. Имрӯз, вақте ки Тоҷикистон марҳилаи нави рушди худро тай мекунад, вазифаи ҷомеа аз нигоҳ доштани дастовардҳои бадастомада ва ба онҳо зам намудани дастовардҳои нав иборат аст. Ҳар як насл дар назди таърих масъулияти худро дорад. Насли имрӯза бояд чунин заминае эҷод намояд, ки наслҳои оянда тавонанд дар фазои ором таҳсил кунанд, меҳнат намоянд ва орзуҳои созандаи худро амалӣ созанд.

Дар ин роҳ суханони Пешвои миллат дар бораи ҳифзи истиқлолият ва ваҳдати миллӣ бояд барои ҳар як шаҳрванд маънои амалӣ дошта бошанд. Зеро давлат танҳо бо қарорҳо ва қонунҳо пеш намеравад; давлатро пеш аз ҳама шаҳрвандони масъулиятшинос, меҳнатдӯст ва ватандӯст месозанд.

Ҳифзи истиқлолият танҳо вазифаи мақомоти давлатӣ нест. Ин масъулияти умумимиллӣ мебошад. Аз корманди одӣ то роҳбар, аз омӯзгор то донишҷӯ, аз соҳибкор то деҳқон — ҳар кас метавонад бо кори ҳалол ва муносибати масъулиятнок ба Ватан саҳми худро гузорад.

Сайғуфронов Зикрулло Алиакбарович

Сардори шуъбаи Агентии меҳнат ва шуғли аҳолӣ дар

ноҳияи Рашт.